خاطرات خاک تلخ

 پوزخند مي زند

 اين از شرم ازل است 

 اين آواز ناتمام

نگران ورق خوردن كتاب ئ تقدير من بي مبادا مباش 

 از پشت آبروي باد ديگر هيچ واژه اي نخواهد وزيد 

 من پيامبر پرسه گرد مخفي ترين گريه هاي يتيمانم 

 سالهاست كه من نوشتن بي اشتباه باران را به تشنه ترين بوته هاي بازمانده ياد داده ام 

 همين خار و خاشاك خسته ي امروز فردا براي خودشان سوسن و نسترن مي شوند.. 

 پيراهنت به دكمه ي آخر رسيده است

Thanks for azarbad

تبسم های گل آلود

از جاری اشک

بر خاطرات خاک

به تلخی "من"

:

رفاقت داس و خوشه های گندم

گرسنگی مان را توجيه نمی کند

ديگر

 فرق تو با من

در رنگ لباسهايمان..

اپيزود دوم/

دستان ظريفت  خستگی ناپذير

رج ميزند نرمش  گياه را

 بر گستره قالی رابطه

تکانش کالبد بی جان "تنهايی" را

اپيزود سوم/

l hate this fucking "life" 

تا خروس خوان کدامين سحرگه انتظار

در شبی به درازای تنها زيستن

جامهای تهی

 پر شدن آيينه ها از تکرار

 کبريت های نيم سوخته

 صدای چکه های  سرداب درون

  با پلکانی پوسيده و خسته از پايمال شدن

 ديگر انتظار از من دست شسته ست

خيره بر آتش سيگار

سوختن خود و لحظات بی تو را می نگرم

 باد را به انتظار نشسته است

واژه های سرد را باران طراوت نمی بخشد

 بهانه های ماندن رنگ با خته اند

 ديگر آشناترين واژه ها

 در سرزمين قلم بيگانه می نمايند

 نگاه کن

 چين و چروک احساسم

 چقدر پير نشانش می دهد

 و هنوز

تنها مترسک مزرعه بی محصول زندگيم..

زمستان پوشان سردرگم در توهم بهار !

قدمهای باران بهار شعله آتش ديروزتان را

که از سرلرزيدن بود

خاموش خواهد ساخت..

 و شعله درون را

شايد اشک

آنهم از سر شوق ديدارِ شکفتنی...

حریفا  میزبانا

میهمان سال و ماه ات

 پشت در چون موج می لرزد